شاخ سخن

پژمرده ز بیداد زمان

كز شاخه جدا شد

چو ز گلشن رو كرده نهان 

در رهگذرش باد خزان 

چون پیك بلا بود

ای برگ ستمدیده پاییزی 

آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی

روزی تو هماغوش گلی بودی 

دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق ِ شیدا

دلداده‌ی رسوا 

گویمت چرا فسرده ام

در گل نه صفایی

نی بوی وفایی جز ستم ز وی نبرده ام

خار غمش در دل بنشاندم 

در ره او من جان بفشاندم

تا شد نو گلِ گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست

با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم، وین پیكر بی جان

ای تازه گلِ گلشن، پژمرده شوی چون من 

هر برگ تو افتد به رهی ، پژمرده و لرزان