شد ز غمت خانه سودا دلم

در طلبت رفت به هر جا دلم

در طلب زهره رخ ٫ ماه رو

می نگرد جانب بالا دلم

فرش غمش گشتم و آخر ز بخت

رفت بر این سقف مصفا دلم

آه که امروز دلم را چه شد

دوش چه گفته است کسی با دلم

از طلب گوهر دریای عشق

موج زند ٫ موج چو دریا دلم

روز شد و چادر شب می درد

در پی آن عیش و تماشا دلم

از دل تو در دل من نکته هاست

وه چه رهست از دل تو تا دلم

گر نکنی بر دل من رحمتی 

وای دلم ٫ وای دلم ٫ وا دلم

ای تبریز از هوس شمس دین

چند رود سوی ثریا دلم